Skip to content
Bel direct een hr-expert:
085 - 049 1540100%_onafhankelijk_badge

Sprookjes plaatjes

Leestijd 3 minuten

Home > Blog > HRM-tertainment > Sprookjes plaatjes

Ik begreep ze nooit. Van die mensen die vrijwillig in een zaal met honderden andere mensen een potje gaan zitten janken.

De eerste keer dat ik het van dichtbij mee maakte, zat ik tussen twee bijzondere mensen in, het was bij Un bel di vedremo uit de opera Madame Butterfly.

Carmen, mijn vrouw, en mijn schoonvadertje keken elkaar veelbetekenend aan bij de inzet van deze aria. Dit was het moment van de dramatische sopraan. Ergens bij de zestiende maat begon het snotteren en grienen.

Tranen biggelden vrijuit over hun wangen. En mijn schoonvader kermde: “Potverdomme, wat is dat ontiegelijk mooi”. Ondertussen haalde hij luidruchtig zijn neus op.

Ik begreep ze nooit. Tot vrijdagmorgen 4 oktober, vijf minuten over half negen. Want ineens heb ik een brok in mijn keel.

Nog een minuut later stromen tranen over mijn wangen. En die gaan een minuut of twintig niet meer weg. Wat best lastig is als je op de snelweg rijdt.

Pas als ik voor de deur sta bij mijn Chinese naaldenvrouwtje, kan ik me vermannen.

Ik heb dan precies vijf nummers van het nieuwe album van Nick Cave kunnen luisteren.

Nick Cave transformeerde van een aan alle soorten harddrugsverslaafde vuige punk rockgod naar een in zwart geklede woordkunstenaar die prachtige sprookjesliedjes maakt.

Liedjes die je bij je strot grijpen en waar je dus van gaat huilen.

Want hij schrijft eigenlijk geen sprookjesliedjes maar nachtmerries. En eigenlijk zijn het ook geen nachtmerries. Want alles is gebaseerd op de kale waarheid.

En die kale afschuwelijke waarheid is dat zijn zoon een paar jaar geleden van een klif viel en dat zijn toch al intense muziek nu bijna niet meer te beluisteren valt.

Voor mij dan. Dat kan voor jou heel anders zijn.

En voor Nick zelf ook, want die gelooft er heilig in dat alles goed komt als hij zingt: “Peace will come. Peace will come. In time”.

Maar hij zegt ook: “Time will come for us”.

Wat dan weer voer is voor een paar complotdenkende Facebookers. Die denken dat dit album, net als het laatste album van Bowie, een kroniek is van zijn eigen aangekondigde dood.

Ik word dus al meer dan een week achtervolgd door Ghosteen, het nieuwe album van Nick. Een post mortem album dat genadeloos afrekent met het verlies van zijn zoon en tegelijkertijd probeert hoopvol te zijn. Een, excusez le mot, nogal dodelijke combinatie.

Ook ‘s nachts houdt het niet op, dan droom ik van een tiener, die staat te wachten voor een groot zwart ijzeren hek, met gouden punten aan de bovenkant. Een hek dat langzaam open gaat en de oprijlaan naar de hemel opent, waar het licht schijnt en waar alles goed komt. Ooit, ergens, op zijn tijd.

Maar ondertussen kan ik niet luisteren naar dit prachtjuweel zonder dat de tranen over mijn wangen biggelen. En ik snap nu wat het is om in een zaal met honderden of duizenden anderen, verdriet maar ook hoop te omarmen.

En daarom deel ik dat met jou. Want misschien vind je het ook maar raar, net als ik ooit bij Madame Butterfly. En dat is dus niet zo. Dus omarm het.

Of misschien ben je als mijn vrouw of mijn schoonvadertje, toen hij nog naar concertzalen ging om aria’s te luisteren. En kijk je je geliefde, kind, vriend of vriendin aan. En ergens tussen het tweede couplet en refrein in, biggelen de tranen over je wangen.

En dan kerm je: ” Potverdomme, wat is dit ontiegelijk mooi”.

Beluister het album hier

Elke week gratis de beste HR-Tips

Ontvang gratis de beste HR-tips waarmee je je werk 2 x sneller en 5 x slimmer kunt doen.