Skip to content
Bel direct een hr-expert:
085 - 049 1540100%_onafhankelijk_badge

Rollator protest

Leestijd 3 minuten

Home > Blog > HRM-tertainment > Rollator protest

Nicolas zat al 38 jaar elke dag op hetzelfde plekje onder de linden op het marktplein van Essarts en Bocage in de Loire.

Met zijn rollator, die hij van zijn schamele Franse pensioentje zelf moest betalen, doet hij er tegenwoordig geen 5 minuten, maar precies 38 minuten en 22 seconden over om zijn stekkie te veroveren.

Er was een tijd dat het elke dag feest was op hun bankie, toen Francois nog leefde en Luc.

Luc de grappenkoning, die van niets een feest kon maken. En Francois, met wie hij als klein jochie al voetbalde met een voetbal van elastiek.

Maar zijn vrienden zijn al jaren dood, net als zijn Isabelle – zijn lieve Isa – Dieu hebbe haar ziel.

En op zijn bankie zitten steeds vaker irritante giechelende meisjes, met ijzerwaren door hun neus en Dieu weet waar nog meer. Kijk, in zijn tijd hadden ze Brigitte Bardot hè, en die had ze dus niet zo, maar …

En even, heel even maar twinkelt er iets in zijn troebele staaroogjes.

Maar zonder blauwe pilletjes gaat het allemaal niet meer, of eigenlijk gaat het dus helemaal niet meer. En – hij windt er geen doekjes om – er is gewoon helemaal niets meer aan. La vie est mort. Maar onze lieve heer laat hem maar niet dood gaan.

Hij wordt gewoon gestraft, met zijn kreupelgangetje, elke drie kwartier een plasgang naar de kroeg en de verhoogde accijns op zijn pakje Gauloises.

Dus toen die achterlijke Freddy Riffaud – die socialistisch nitwit burgemeester – bij decreet bepaalde dat er de hele week gelachen en geglimlacht moest worden en dat treurige films vanaf nu verboden waren, en dat chagrijnige oude mannen op bankjes de hele week werden verbannen uit het dorp, t oen werd het Nicolas even te veel.

Hij kon er niets aan doen, maar hij kreeg een waas voor zijn ogen en pakte zijn Laguiole mes uit de la. Zijn Laguiole waarmee hij al zeker 45 jaar zijn worst sneed. En zijn kaas. Tenminste nu Isabelle er niet meer was om hem op zijn vinger te tikken: “Non, non seulement voor de worst!”

Daarna trok Nicolas het gele hesje uit zijn oude Simca in de schuur, trok het over zijn zondagse blouse aan en bezette zijn bankie onder de linden.

De giechelmeisjes vertrokken als eerste, zeker toen hij zijn ouwe-zemelaar-grimas liet zien en even kort met zijn roestige mes zijn nagels schoon pulkte.

Daarna kwam Xavi, de oudste diender van de gendarmerie. Maar die negeerde hij, net als altijd. En toen – op dag drie – kwam Freddy, Monsieur le Maire zelf, met zijn hele hielenlikkende burgemeestersentourage achter hem aan.

Dus toen Freddy hem met zijn hautaine stem sommeerde om de ondraaglijke droefheid van het bestaan te verruilen voor blijdschap en joie de vivre, ja toen zag Nicolas even niets meer. Het werd ff een beetje zwartgallig voor de ogen.

Maar Nicolas riep wel uit “Vive la Republique” en toen, ja toen heeft hij die Freddy een eeuwige glimlach gegeven. Met zijn worstenmes. Zoals dat in een donkere en treurige film Noir hoort, die je alleen maar kijkt omdat je dan weet dat het altijd nog jammerlijker kan dan jouw leven.

En daarna is hij rustig weggestiefeld en gaan kijken naar de ondergaande zon, met een glaasje engelenvocht erbij, terwijl iedereen huilend achterbleef, omdat er niets meer was om blij over te zijn.

Omdat die hele rottige week van de blijdschap verworden was tot een week van de misère. Zoals het hoort in zijn Franse dorp, waar hij al 83 jaar het recht heeft om chagrijnig te zijn…

Deze week is het de week van het werkgeluk. Een mooi streven, als je tenminste in je achterhoofd houdt dat je niet als deze Franse burgemeester bepaalt hoe iemand zich moet gedragen.

Op BG magazine staan een paar mooie artikelen over werkgeluk.

Elke week gratis de beste HR-Tips

Ontvang gratis de beste HR-tips waarmee je je werk 2 x sneller en 5 x slimmer kunt doen.